Pomoc dla osób cierpiących na otępienie typu Alzheimera

Pa­miętasz wszystko...

wiem, że pamiętasz

na wie­czność całą...

Ja też pamiętam!

A tak się boję, że czas nastanie

kiedy zapomnę...

Icchak Kacenelson

Czas ucieka... jak pomóc???

W Polsce można skorzystać z następujących form pomocy:

  • Agencje domowych usług opiekuńczych – inaczej pośrednictwa pracy między kobietami, a rodzinami osób niesamodzielnych, przewlekle chorych; usługi w nich są płatne, sprowadzają się do wykonywania drobnych prac domowych, pomocy w zabiegach higienicznych, jedzeniu itd.;
  • Ośrodki pobytu stałego tj. domy pomocy społecznej zwykle przeznaczone dla ludzi względnie zdrowych;
  • Zakłady opiekuńczo-lecznicze dla osób o zróżnicowanym stopniu niepełnosprawności.

Istnieją również ośrodki pobytu dziennego działające na zasadzie klubów seniora tj. środowiskowe domy samopomocy. Ośrodki tego typu zapewniają uczestnikom posiłek i zestaw zajęć dostosowany do ich możliwości i zainteresowań. Dostęp do nich, ze względu na małą ilość placówek oraz dużą listę oczekujących, jest jednak utrudniony. Ważne jest, aby każdy opiekun ustanowił sobie następujące cele: zapewnienie bezpieczeństwa, ułatwienie orientacji przestrzennej, unikanie ograniczeń, restrykcji oraz blokowania możliwości dokonywania wyborów, wzmacnianie posiadanych zdolności i umiejętności, wspomaganie samodzielności, zapewnienie emocjonalnego i praktycznego komfortu. Należy także pamiętać, iż mimo występowania podobnych objawów, chorzy na Alzheimera wymagają indywidualnego podejścia.

Oprócz współpracy z geriatrą, psychiatrą, czy neurologiem, istotne jest oddziaływanie poprawiające funkcjonowanie poznawcze tj. trening orientacji w rzeczywistości oraz terapia reminiscencyjna. Pierwszy nastawiony jest na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa dzięki poprawie orientacji w środowisku. Polega na poruszaniu bieżących tematów, wielokrotnym powtarzaniu w ciągu dnia informacji dotyczących podopiecznego i jego otoczenia, a także najbardziej podstawowych cech środowiska, w którym chory przebywa. Terapia reminiscencyjna ma natomiast za zadanie wzmocnić poczucie tożsamości, polega na przeprowadzaniu rozmów, przeglądaniu zdjęć i pamiątek, a tym samym przywoływaniu dawnych wspomnień. Oddziaływanie niefarmakologiczne stosowane względem osób z chA to także: gelatoterapia, inaczej terapia śmiechem, w wyniku której zwiększa się w organizmie poziom endorfin, łagodzących ból; psychoterapia wykorzystująca często metodę biograficzną; fizykoterapia, w tym światłoterapia; masaż, działający rozluźniająco; kinezyterapia, relaksacja; terapia wyobrażeniowa, w której stosowana jest wizualizacja; muzykoterapia wykorzystywana jako środek relaksacyjny, aktywizacyjny, uspołeczniający, uaktywniający towarzysko; choreoterapia, rytmika; dramatoterapia mająca na celu stworzenie znaczących relacji pomiędzy członkami grupy; ekspresja plastyczna, chromoterapia będąca sztuką stosowania kolorów w celu wzmocnienia zdrowia, uzyskania lepszego samopoczucia. W pracy z osobami z chorobą Alzheimera wykorzystuje się także biblioterapię, gdyż lektura prowadzi do wyciszenia, refleksji; filmoterapię, aromaterapię, silwoterapię, czyli kontakt z lasem; hortikuloterapię – z ogrodem; talasoterapię – leczące właściwości wody morskiej oraz animaloterapia wpływająca wielopłaszczyznowo na zmysły chorego. Istotna jest także ergoterapia – ćwiczenie czynności dnia codziennego, zdolności samoobsługowych. Uczy ona współdziałania i „nie pozwala na chorobliwe przemyśliwanie swoich często wyimaginowanych trosk i kłopotów”. Terapeuta prowadzący zajęcia powinien także organizować różnego typu gry, zabawy i konkursy, będące okazją do nawiązywania bliższych kontaktów towarzyskich.

Wymienione formy oddziaływania mogą być stosowane także przez opiekunów chorych. Ważne jest, aby oni sami uczestniczyli w grupach wsparcia.

W pracy z chorymi istotna jest:

- sama obecność,

-  rozmowa,

- traktowanie ich jak ludzi dorosłych, a nie jak to się często zdarza dzieci idące do przedszkola.

Należy pamiętać, iż są to jednostki mające swoją godność i większy od nas samych bagaż doświadczeń, nie powinno się wytykać im błędów, ale powoli tłumaczyć i wyprowadzać z fałszywych przekonań, z uśmiechem pomagać wykonywać najprostsze czynności, chwalić za prawidłowo wykonane zadanie, zachęcać do działania, gdyż niejednokrotnie wymagają motywowania obawiając się, że coś zniszczą. Należy uświadamiać społeczeństwu, czym jest ta choroba i jakie są jej objawy, że to nie tylko „skleroza”. Możemy tych ludzi wspierać i dążyć do ulepszania diagnostyki i sposobów leczenia, a ponadto stwarzać więcej placówek terapeutycznych.

Polecam:
1. A. Borzym: Oddziaływanie niefarmakologiczne w otępieniu. W: Choroba Alzheimera. Red. T. Parnowski. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010.
2. B. Grochmal-Bach: Cierpienie osób z otępieniem typu Alzheimera: podejście terapeutyczne. Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna „Ignatianum”, Kraków 2007.
3.M. Lipińska: Terapia zajęciowa. „Bliżej Alzheimera”2005 nr 4.
4. R. Petersen: Co radzi lekarz. Choroba Alzheimera. Świat Książki, Warszawa 2006.
5. W. Reichmann: Pobudzenie motoryczne w chorobach otępiennych a opracowanie standardu opieki i pielęgnacji. „Wspólne tematy”2011 nr 9.

Podziel się z innymi!

Jeden komentarz do “Pomoc dla osób cierpiących na otępienie typu Alzheimera

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>